De Opgavebeweging kwam bijeen in Amsterdam en leerde bij een dwarskijksessie veel, ook over zichzelf. Begeleider Wieke Leonhard was verrast door de openheid van de deelnemers. En door de ontdekking dat zij in een vorige baan zelf aan een opgave heeft meegewerkt.
Plaats van handeling van alweer de vierde bijeenkomst van de Opgavebeweging was Amsterdam. Op 30 september 2025 laafden deelnemers zich aan een nieuwe portie inspiratie en kennis over opgavegericht werken. In dwarskijksessies moesten ze zelf aan de bak met vragen over hun manier van werken.
Beeld: © BZK
Wieke Leonhard en Mark van Peufflik
Goede plek
‘Erg leuk om te zien hoe enthousiast en open iedereen meedeed’, vertelt organisatiecoach en begeleider Wieke Leonhard na afloop. ‘Het was ook een goede gelegenheid om te sparren, zeker voor wie als enige in een organisatie bezig is met opgavegericht werken. Je bent dan toch soms de roepende in de woestijn. Maar hier was je samen met anderen die hetzelfde voelen.’
Wieke trakteerde samen met collega Mark van Peufflik op de dwarskijksessies zoals zij die ook toepassen voor hun werkgever de Hogeschool van Amsterdam. Ze werken daar als organisatiecoach. ‘Een dwarskijksessie is een methodiek, een gespreksmodel om zaken helder te krijgen’, licht ze toe. ‘Met vragen als ‘waar staan we nu?’ En: ‘wat is onze richting? Een hele groep wordt door middel van de werkvorm aangemoedigd dwars te kijken.’
Nog geen definitie
Drie vragen stonden centraal in Amsterdam. De eerste luidde: ‘Wat is een opgave?’ Een ogenschijnlijk eenvoudige vraag. Maar het antwoord was zo eenvoudig nog niet. ‘Het is nog een gezamenlijke zoektocht’, vertelt Wieke. ‘De een definieert een opgave vrij smal, de ander zo breed dat het bijna niet meer te bevatten is. Een onderzoeker die aan het promoveren is op opgavegericht werken deed ook mee. Zij zei dat ze zich nog maar niet waagt aan een definitie.’
Op de tweede vraag ‘Wat is goed opgavewerk?’ buitelden de antwoorden over elkaar. ‘Dat is verbinden, met allerlei partijen, van de gebaande paden afgaan, niet op je routine varen’, vat Wieke samen.
De derde vraag richtte zich op hoe je met elkaar leert. Wieke: ‘Wat vaak blijkt bij dwarskijken is dat gesprekken nooit af zijn. Je moet blijven definiëren, blijven kijken en blijven onderzoeken. Ook hier ontdekten we dat je met elkaar moet blijven praten. Over de verwachtingen van opgavegericht werken, over de meerwaarde. Ook richting je directie of andere partners.’
Puzzelen
Gespreksleiders bij dwarskijksessies kunnen volgens de organisatiecoach van de Hogeschool van Amsterdam verschillende rollen hebben: ze doen mee, ze adviseren en ze observeren. ‘Mark en ik doen normaal gesproken veel veranderprocessen, dan kijk je terug en vooruit, kom je tot een gezamenlijke taal en ga je richting een advies. Hier was ik meer de observator. Ik voelde een prettige onderlinge sfeer. Er werden veel onderzoekende vragen gesteld. Veel deelnemers kenden elkaar al en dankzij de ambitie van de Opgavebeweging was het ook al een groep. Ik zag mensen die van puzzelen houden en van de gebaande paden afgaan. Want voor opgavegericht werken blijkt geen standaard recept te zijn. Daar moet je tegen kunnen.’
Beeld: © BZK
Dwarskijksessie
Casuïstiek
Bij de dwarskijksessie zag Wieke ook dat deelnemers leren van casuïstiek. Ze ontdekte terugkijkend dat ze zelf ook een casus had kunnen inbrengen. Uit een eerdere baan. ‘Bij de gemeente Amsterdam werkte ik op de afdeling die de bruggen en kademuren moest herstellen. Dat was heel urgent, er was budget, er waren veel mensen nodig en we moesten overleggen met wel heel veel partijen. We waren vernieuwend bezig, konden dingen openbreken. Nu zou ik zeggen dat we opgavegericht aan het werken waren. En ik vond het puzzelen in die baan heel leuk.’